lunes, 26 de marzo de 2012

El pasado, y el futuro.

Te bombardean los recuerdos del pasado en una tarde tumbada en tu cama con los ojos cerrados. Si, era pequeña, insignificante, inocente, pero sobretodo feliz. Sin preocupaciones, sin lágrimas amargas, solo eran caprichosas para poder conseguir lo que queríamos. Sin vergüenza, sin pudores, natural, era tan solo una niña pequeña. El pasado va avanzando, esa niña pequeña va haciéndose mayor, ya no es inocente, es lista, y curiosa, siempre pregunta el por qué de todo lo que desconoce, es irritable, claro, ahora empieza a ver cosas que antes ignoraba. El pasado sigue avanzando, y reconozco a una niña asustada, temblando en su cama en una noche de lluvia, cierro los ojos más fuerte, y por suerte el pasado avanza, "gracias". Y de repente veo a una niña creyéndose mayor, era sucia y ruin, cierro los ojos aun más fuerte, desaparece entre sus sollozos, estaba sufriendo. Avanza el pasado, tanto, que aparece una chica, ya tiene cuerpo de casi una mujer, tiene sus curvas, su pecho, y empieza a pintarse como su madre. Es más madura por su infancia, es dura depende que aspectos, pero feliz con la gente que tiene a su lado. Se siente orgullosa, si. Y el futuro? Podré estar también orgullosa o incluso más, de mi? Seré una mujer guapa, con alguien a mi lado,  trabajando en algo que me encanta, y suficientemente feliz como para seguir hacia adelante? No lo sé, pero me gustaría que fuese así y hasta que no llegue ese día y me demuestre lo contrario lucharé para que sea así, para que ese futuro que me gustaría tener, se convierta en realidad, y deje de sufrir por el pasado.

domingo, 26 de febrero de 2012

ODIO.


Odio ver como todo te va bien, y a mi no. Ver como eres feliz junto a otra persona, y en cambio yo.. estoy sola. Ver una de tus sonrisas sinceras, cuando las mías, no lo son. Odio recordar cada momento, y notar, que tu ni me recuerdas. Odio sentir que todo es culpa mía y que soy tonta, cuando fuiste tu el que lo envió todo a la mierda. TE ODIO. TE ODIO, y me da rabia ver como tiras hacia adelante así sin mas, y sin embargo yo sigo mirando el pasado en el que no puedo ni volver, ni cambiarlo. Tengo esa sensación de odiar a la persona que no quieres volver a ver, y no sale de tu mente, la persona que quiero olvidar sale en todos mis recuerdos del pasado, me siento impotente, de no saber como quitarte de mis pensamientos. Entonces la cuestión es... o estar sola, o con otro chico por probar... u olvidar a la persona que más odias.

miércoles, 8 de febrero de 2012

Cuando ya ha pasado demasiado tiempo.


Ya han pasado muchos años, y aun así he ido recordándolo. Me miro en el espejo y veo grietas en mi rostro, veo mis manos viejas, arrugadas.. vuelvo a mirarme al espejo, y mi primer pensamiento es.. ¿habré hecho bien en tomar mis decisiones pensando en mi , he vivido mi vida, he vivido cosas increíbles? Entonces, es cuando de repente, me pasa por delante toda una vida, si, mi vida, y me doy cuenta que todo ha ido bien, mi familia, siempre a mi lado, como mis amigas, fieles a mi en todo momento, fiestas que ni por mucho tiempo se olvidan.. y por sorpresa se para en un momento de mi vida. ¿Por qué se para? Miro mis ojos en el espejo, ahora lo entiendo todo. Y me vienen como una tormenta rebelde, todas mis lágrimas, mis desesperaciones, los porques que no tenían respuesta, los silencios que se rompían en un déjame en paz o un, no quiero hablar del tema, el girar de mi cabeza a esas cosas que sabia perfectamente que me hacían daño.. Se vuelve a parar. Ahora estoy sentada mirando el mar, tenia 14 años, y solo me viene una mirada en mi mente, y no era la mía. Cierro los ojos fuertes, los abro, bien, vuelvo a verme a mi misma en el espejo vieja. Giro la cabeza, y recuerdo que era así como le daba la espalda a lo que me hacia daño y dije, NO. Volví al espejo y como un rayo, ¡PLAS! Encuentro el por qué, ese por qué que tantas veces me preguntaba y no obtenía respuesta. Por fin, una lágrima de alivio sale de mis ojos, no me hace falta más sufrir por eso, pero.. como decía Carlos Ruiz Zafón.. "Para cuando la razón es capaz de entender lo sucedido, las heridas en el corazón ya son demasiado profundas."

miércoles, 4 de enero de 2012

Tu crees.

Te invito a ser feliz, yo pago. Aún así no tienes el valor para dar el paso de compartirlo todo conmigo. A pesar de todo prefieres no molestarte en intentarlo por miedo a que salga mal, y créeme , con esa actitud te saldrá peor. Piensas que debes seguir tu vida sin cambiar la monotonía y eso es tu peor error y sobretodo no te das cuenta que con tus errores pierdes ocasiones valiosas que podrían cambiar tu vida totalmente. Me impresiona que cuando llega la hora de la verdad o te presionan, mientes, dices lo que realmente no piensas, lo que realmente no sientes. Y así consigues hacer otro error, perder otra ocasión más, otra oportunidad para mejorar tu vida, y así todas las veces, hasta que espero que algún día te des cuenta de que te equivocas, y que en algún momento.. tendrás que actuar de forma diferente o.. acabarás solo o junto el vacío del amor.

miércoles, 28 de diciembre de 2011

Realidad.

¿Cuantas cosas te has guardado dentro, cuantos sentimientos se quedaron dentro de ti y no salieron, cuantos pensamientos se quedaron en tu cabeza y no dijiste?.. Quiero saberlos, quiero ser consciente de toda esta historia, porque en días de hoy no me acabo de creer de que todo esto haya pasado, y haya acabado así sin más, tan rápido. Sin haber tenido ningún momento intimo juntos, sin ese primer beso, sin un te quiero a un centímetro de tu boca, sin una mirada que hablara más de la cuenta, sin haberse enlazado nuestros dedos, sin haber oído palpitar juntos, unidos nuestros corazones, sin mirarnos a los ojos todo el tiempo y veces que quisiéramos, sin cansarnos de nosotros, sin oír tus palabras dulces siendo susurradas por ti en mi oído, sin notar tus dedos jugar con mi pelo, sin las caricias dulces y tensas, como si tubieras entre tus manos lo más valioso de tu vida, sin un momento de silencio, sin ser incómodo, sin tardes juntos siendo cada una diferente, sin momentos arropados, sin momentos apasionados , sin sonrisas al mirarnos, sin mejillas sonrojadas en la primera tarde, sin momentos tensos, sin momentos de apollo, de consuelo, de ánimos, de amor.Sin esos detalles que hacen enamorarte más, sin conocer realmente los defectos de cada uno, sin saber las reacciones de cada uno, sin haber aprendido el uno del otro,sin haber compartido algo juntos, sin haber visto un amanecer, sin haber compartido una noche el uno con el otro, sin demostrar el amarnos con locura, sin besos con pasión, ni intensidad, sin escuchar nuestras voces, sin ser vistos, sin ser sentidos. Sin NADA, NADA ha habido, NADA hemos tenido, NADA hemos aprendido, NADA sabemos, NADA hemos escuchado, NADA hemos visto juntos,  NADA hemos hecho , NADA, NUNCA ha habido un NOS ni un HEMOS en nuestra historia, porque NUNCA hemos estado juntos, porque NADA ha hecho que pudiera haber sido una relación normal. Desgraciadamente es esta la realidad.

lunes, 19 de diciembre de 2011

Musica.

Y com cada nit, mentres estas al terra del terrat miran al cel, estas amb els auriculars a les orelles dixant que la musica i la lletra invaixca el teu cap i te porte a un mòn diferent. No sé tu, pero jo al meu MP4 tinc que les cansons sonen al atzar, es a dir que sonen sempre en un ordre diferent, aixi sonen les cansons que toquen per la sort. Però, de repent.. sona eixa cançó que m'encante, però, a la vegada no vull ni escoltar ningun segon més. Normalment sempre que surt eixa cançó al segon la cambie per una altra, però esta nit no, esta nit no la he cambiat, la ment en eixe moment ha decidit deixar-la sonar, mentres anava escoltant-la llàgrimes han recorregut les meues galtes, (fia mesos que no la escoltava) durant un moment la meua mà va vacilar una mica per a parar-la, però..en eixe instant vaig pensar que no, volia acabar-la, volia ser valenta i plantar-li cara, decididament, no anava a fujir més d'eixa cançó. Quan es va acabar, vaig apagar el MP4 i me vaig quedar en el silenci de la nit mirant al cel, tant de mal pot fer una simple cançó?, tants records te pot portar al cap?...En aquests pensaments me vaig alsar del terra i encara amb les llàgrimes a les galtes menvaig anar al llit. Marcant una nit més en l'any, que notava encara eixa xicoteta espina.

domingo, 2 de octubre de 2011

I a mi¿?

Bueeeno, els dies van passan, les setmanes també, tot passa ben ràpid, arriba i sen va sense més, mentres que Ell o siga qui siga, va a pasets de tortuga, i jo mentres escoltant i morinme de envidia pura de totes les persones que tenen algú i lis va de maravella. I a mi¿?, a mi quan m'arribarà? Sempre m'ha agradat pensar que si tarde tant es perque mereix la pena, però eixa escusa ja poc a poc va perdent el seu consol, i apenes ja me servix per a molt. El vuit cada dia es va fent més gran i se m'acaben els recursos per a fer-me la indiferent. Perque per a algunes persones serà una cosa insignificant, aunque jo sé que es fan les valentes, perque.. a tots ens agradaria tindre algú al nostre costat, algú que ens faiga sentir bé, algú que ens faiga somriure quan ens cau una llàgrima, algú que tan sols mirar-mos ja sap que passe, algú que et faiga sentir entre mil flors suaus que t'acaricien el cos i mentres te fiquen els pels de punta, eixe "cosquilleo" com l'anyoro...Eixe algú que aquet vuit que tenim i, que jo ara tinc dins el plene amb el seu amor que tots mereixem, amb l'història de pel·licula que ens agradaria tindre a tots, incluida a mi.